Caro Pieck


In de avonduren wil
de eenzame schim
niet van de wereld
afgesloten zijn
dus overlappen
de gordijnen elkaar nooit.
door de kier
zijn
straatlantaarns
te zien
en wordt
meegereden
in achterlichten
van fietsen
of contact gezocht
met koplampen
van auto’s
maar het liefste
schuift de schim
zich binnen
in een bundel
leeslamplicht
om troost
te zoeken
in een gedicht.

img_4826klein
 

Over Caro Pieck: Terugkijkend – en dat is een heel gedoe als je in 1943 geboren bent- zie ik een paar draden door mijn leven lopen, waaronder een rode (mijn gezin). Andere draden, wisselend van kleur, staan voor reizen, tekenen en dichten. Een duidelijk patroon is er eigenlijk niet. Wel zijn er af en toe stevige knopen zichtbaar om niet te vergeten dat er een expositie of publicatie was.

Zo is het bundeltje gedichten dat ik samen met mijn man Frans in 1993 gepubliceerde bij “De Beuk” in Amsterdam, een mooi aandenken. En het is best leuk dat, toen mijn reislust in schrijfsels terecht kwam, die gedichten in het literaire tijdschrift “De Tweede Ronde” te lezen waren.

De laatste tijd merk ik dat het schrijven van gedichten helpt om de vragen helder te krijgen die ik mezelf gaandeweg stel. Dichter bij een antwoord kan ik niet komen.

Advertenties