Ger Bos

Openbaringsweeën

 

Ik wikkel mijn woorden in watten,

zodat zij niet breken of krassen

als ze niet in goede aarde vallen.

Ik fluister en vraag oprechte aandacht

voor mijn fragiele en tedere woorden

ver weg van de schreeuwerige wereld.

 

In stilte mocht ik bij je zijn

met je verborgen verleden.

Woorden doen pijn in een verdrongen oorlog

en heimelijke uitstapjes met vrouwen.

Ik mocht niet verder komen dan in deze stilte;

daar vond ik mijn intimiteit met jou.

 

Een vraag stellen kan pijnlijk zijn

bij het stille verdriet en verborgen verleden,

Woorden kunnen rauw en gewelddadig zijn.

Het vergt moed om voor je waarheid uit te komen,

wetend dat je de loyaliteit van je ouders verbreekt

en je hun pijn niet kan verzachten.

img_4817

 


aaeaaqaaaaaaaagvaaaajgyxzjljotgxlwi3mmytngniys05odfmltmxnmzinzm5ztbimwOver Ger Bos:

In den beginne was er het woord…

Het woord greep mij bij de strot.

De babylonische spraakverwarring heerste.

Ik zocht het in de taal van het lichaam,

de droombeelden en daaraan voorbij

tot in de stilte van punten en komma’s.

Ik ontdekte dat woorden uit het hart

een grote zeggingskracht hebben.

Zo groot dat zij mijzelf kunnen raken

en degenen aan de overkant.

In mijn toewijding geven ze het leven vorm

en creëren een wereld vol verwondering.